ေမာင္သာခ်ိဳ
(တစ္)
စာေရးဆရာမႏုႏုရည္(အင္း၀) ျမန္မာစာေပေလာကထဲသုိ႔ စတင္၀င္ေရာက္လာစဥ္က
ေတာ္ေတာ္ကေလး ဂယက္ထသည့္ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ေရးသားတင္ဆက္ခဲ့ဖူးပါသည္။
‘‘နမ္းမွာလားေမာင္ရဲ႕ ေမႊးတယ္ရွင္’’ ဟူေသာ ၀တၳဳ။
ေခတ္ၿပိဳင္ေ၀ဒနာကိုဖဲြ႕သည့္ ၀တၳဳတုိတစ္ပုဒ္။
၀တၳဳဇာတ္လမ္းက အယူအေကာက္ေရွး႐ိုးဆန္လြန္းေသာ စာဖတ္သူတို႔ၾကားထဲမွာ
မၾကား၀ံ့မနာသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ ျဖစ္သြားပုံရပါသည္။
အျပင္းထန္ေ၀ဖန္တုံ႔ျပန္လုိက္ၾကပုံေတြမ်ား။
၀တၳဳထဲရွိ အဓိကဇာတ္ေဆာင္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူတစ္ဦး။ သူ႔မွာ
ခ်စ္သူရွိပါသည္။ သူ႔လိုပဲ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သားတစ္ေယာက္။ ဘဲြ႕ရၿပီးလွ်င္
ဘ၀တစ္ခုကို ထူေထာင္တည္ေဆာက္ၾကဖို႔အထိ ရည္မွန္းထားသည့္ခ်စ္သူ။ သို႔ေသာ္
ေက်ာင္းသူမိန္းမပ်ဳိက ဘ၀အေျခခံမခုိင္မာ။ မိဘမ်ားက
စီးပြားေရးယိမ္းယိုင္ၿပိဳလဲေနသည့္သူမ်ား။
သည္လိုႏွင့္ တစ္ရက္မွာ ေက်ာင္းသူမ၏ ဦးေလးဆုိသူ ေပၚလာပါသည္။ ဦးေလးက
တူမျဖစ္သူ အေဆာင္၌ စား၀တ္ေနမႈ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမရွိမွာကို စိုးရိမ္ပူပန္ေၾကာင္း
ေက်ာင္းသူမကိုယ္တုိင္က သတင္းထုတ္ျပန္လာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ေသာၾကာေန႔ညေနတြင္ ဦးေလးက အေဆာင္သို႔လာကာ ကားျဖင့္အိမ္သုိ႔ေခၚသြား။ ဦးေလး၏
အိမ္မွာလုိက္ေန။ တနလၤာေန႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့မွ ဦးေလးကိုယ္တုိင္
အေဆာင္သို႔ ကားျဖင့္ျပန္ပို႔။
စာေရးဆရာမက ၀တၳဳတိုကိုေရးေသာအခါ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၏ေနရာမွ
၀င္ေရးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဦးေလးက တကယ့္ဦးေလးမဟုတ္။ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖုိ႔ရာ
အေထာက္အပံ့ေပးသည့္ ဟန္ေဆာင္ဦးေလး။ ေက်ာင္းသူႏွင့္ တစ္ပတ္တစ္ခါ အတူတူေနသည့္
ဦးေလး။ ဦးေလးက အေဆာင္သို႔ ကားျဖင့္ လာေခၚစဥ္ ဦးေလးျမင္မည္ကိုစိုး၍
သစ္ပင္ကိုကြယ္ကာ ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္ ခ်စ္သူတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား။ ဘဲြ႕ရသည္အထိေတာ့
ေစာင့္ပါဦးဟု တိတ္တဆိတ္ ေတာင္းပန္ေနသည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ။ ကားေပၚမွာ
မ်က္ရည္စေတြနဲ႔။
သည္၀တၳဳကို ေ၀ဖန္ၾက၊ တုံ႔ျပန္ၾကသည့္အသံေတြက စာေပေလာက အ၀န္းအ၀ိုင္းကေလးထဲမွာ တစ္ခါက ကြၽက္ကြၽက္ညံေနခဲ့ဖူးပါသည္။
ေနာင္တကၠသိုလ္ဘ၀ကို လက္ေတြ႕ျဖတ္သန္းရေလေသာအခါ သည္လိုမ်ဳိးဆန္ဆန္
အျဖစ္အပ်က္ေတြက တစ္ေကြ႕တစ္ခါမ်ားဆီ၌ တိုးမိတုိက္မိကေလးေတြ ရွိလာရပါသည္။
အေဆာင္တြင္ေနကာ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္ထား၊
ကိုယ့္ခင္ပြန္းျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ပတ္၀န္းက်င္ကို မိတ္ဆက္၊
ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားမွာ ထိုခင္ပြန္းဆိုသူႏွင့္ လုိက္ပါသြား၊ ဘဲြ႕ရၿပီးေတာ့
ကြာရွင္းျပတ္စဲ၊ ၿပီးေတာ့မွ အျခားေသာသူႏွင့္ လက္ဆက္ကာ ဘ၀ကိုတည္ၿငိမ္စြာ
တည္ေဆာက္သြားၾကသည့္ သူတုိ႔ကို သိရွိထိေတြ႕လာရေလေသာအခါ
စာေရးဆရာမႏုႏုရည္(အင္း၀)၏ ၀တၳဳတိုကို မအံ့ၾသပါေလေတာ့။
(ႏွစ္)
အံ့ၾသစရာတကၠသိုလ္ ဆရာမတစ္ဦးကို ေတြ႕ဖူးပါသည္။
သူက ျပည္ပသို႔ထြက္ကာ ပညာသင္ၾကားလုိစိတ္ရွိသူ။ သို႔ေသာ္
ထြက္ခြာသြားဖုိ႔ရာက လြယ္လြယ္ႏွင့္ အဆင္မေျပ။ သည္မွာတြင္ သူက
ႏုိင္ငံျခားသားသံ႐ုံး၀န္ထမ္းတစ္ဦးကို လက္ထပ္ပစ္လုိက္ပါသည္။ ထုိသူ၏
ဇနီးမယားဘ၀ကို ခံယူကာ ျပည္ပသို႔ အလြယ္တကူ လုိက္ပါသြားခဲ့ႏုိင္ပါသည္။
သူအလိုရွိရာႏုိင္ငံသို႔ အေရာက္တြင္ကား ထုိသူႏွင့္ ကြာရွင္းျပတ္စဲပစ္လုိက္ကာ
သူ႔လမ္းကိုသူ ေျဖာင့္တန္းစြာ ေလွ်ာက္ပစ္လုိက္ပါေလေတာ့သည္။
ဆန္းလုိက္တာ။
(သုံး)
တစ္ခါက အလ်င္စလို ဒေရာေသာပါးႀကီးဆိုသလို မိန္းမယူပစ္လုိက္သည့္
တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ဦးႏွင့္ ဆုံဖူးပါသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္
လူငယ္ကေလးတစ္ေယာက္ပမာ ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႕ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕၊ ေဆြးလွခ်ည္ရဲ႕
လြမ္းလွခ်ည္ရဲ႕ဟူေသာ ပုံစံမ်ဳိးျဖင့္ မခဲြႏုိင္၊ မခြာရက္သျဖင့္
လက္ထပ္သြားျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ထူးဆန္းသည္ထင္၍ ေမးၾကည့္မိပါသည္။
‘‘ထရန္စဖာေလဗ်ာ ထရန္စဖာကို ေရွာင္ဖို႔ပညာ’’တဲ့။
အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းလုိက္တာ။ သမီးရည္းစားရယ္၊ ဘာရယ္လည္း ပီပီျပင္ျပင္
မဟုတ္ေသးပါဘဲ နည္းနည္းခ်ိတ္တိတ္တိတ္ကေလးျဖစ္႐ုံႏွင့္ လက္ထပ္ဖုိ႔
တုိင္ပင္ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကသည္မွာ စရန္စဖာေၾကာင့္တဲ့။ ေၾသာ္ ...Transfer ။
တကၠသိုလ္ေလာကမွာက လင္မယားႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က
နယ္တြင္ရွိေနသမွ်ကာလပတ္လုံး က်န္တစ္ေယာက္သည္ ရန္ကုန္၊
မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားရွိ တကၠသိုလ္မ်ားကေန မည္သည့္အရပ္ကိုမွ
ေရႊ႕ေျပာင္းစရာမလိုၾက။ သည္စည္းမ်ဥ္းကို သိထားသူ မိတ္ေဆြက ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ရာ
နီးလာသည္ႏွင့္ လက္ထပ္ပဲြကို ဆင္ႏဲႊပစ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္
ဇနီးသည္ကို ရန္ကုန္ႏွင့္ အနီးဆုံးျဖစ္ေသာ ပဲခူး၊ မအူပင္၊ ဟသၤာတ၊ ပုသိမ္၊
ေတာင္ငူ၊ ျပည္ စေသာ ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ ေလွ်ာက္ခိုင္းလုိက္ပါသည္။
ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ နယ္ကို ဆႏၵျပဳသည္ဆုိေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ကေလးႏွင့္ပဲ
ရသည္ေပါ့။ ဤတြင္ နယ္ေရာက္သူ ဇနီးသည္က မည္သည့္အရပ္သို႔မွ မေရႊ႕ေျပာင္းေတာ့ဘဲ
ထုိနယ္၌ အထုိင္ခ်ထားလုိက္ပါသည္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကား ရန္ကုန္လို
ၿမိဳ႕ႀကီးေပၚကေန တစ္ဖ၀ါးဆို တစ္ဖ၀ါးမွ ခဲြခြာစရာမလိုေတာ့ဘဲ ၿမိဳ႕ႀကီးေပၚ၌
အရည္အခ်င္းရွိလွ်င္ရွိသလို တစ္လဆယ္သိန္း၊ ဆယ့္ငါးသိန္း ေအးေအးေဆးေဆး
စုေပေတာ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္က ဇနီးရွိရာဆီသို႔ လုိက္သြား။ တစ္ခါတစ္ခါ
ဇနီးသည္က ကိုယ့္ဆီလာ။ သုံးေလးငါးႏွစ္ဆို တုိက္ခန္းကေလး၊ ကားကေလးေတာင္
ျဖစ္သြားႏုိင္ပါရဲ႕။
နယ္တကၠသုိလ္ တစ္ခုခုဆီသို႔ ေရာက္မသြားရေလေအာင္ ဟိုးအေ၀းႀကီးဆီသို႔ လြင့္မသြားရေလေအာင္ မင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ လက္ထပ္ရေအာင္ဆုိလား။
(ေလး)
လူေတြ ဘာေၾကာင့္လက္ထပ္ၾကသလဲ။ ဖိုနဲ႔မ ဘာေၾကာင့္အတူတူေနဖို႔
ႀကိဳးစားၾကသလဲဆိုသည့္ ကိစၥမ်ားမွာ ဟိုတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကိုပဲ
႐ုိးစင္းပါသည္။ ခ်စ္လုိ႔၊ ႀကိဳက္လုိ႔၊ ျမတ္ႏုိးလုိ႔၊ တြယ္တာလို႔၊ သနားလို႔၊
အားကိုးလို႔၊ တပ္မက္လို႔၊ အထင္ႀကီးလို႔ စသည္စသည္ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ကဲြေတြက
တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။
အခု လူ႔အဖဲြ႕အစည္း ယႏၲရားႀကီးက ဆန္းျပားလာလုိက္တာ။ ဘဲြ႕ရသည္အထိ
အေထာက္အပံ့ျဖစ္ဖို႔ ေပါင္းသင္းၾကတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းအိမ္ေထာင္တဲ့။
ယာယီအိမ္ေထာင္တဲ့။ ႏွစ္ခ်ဳပ္အိမ္ေထာင္တဲ့။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ၿပီး
ပညာသင္ႏုိင္ဖို႔ ေပါင္းဖက္တဲ့ ဟန္ေဆာင္အိမ္ေထာင္တဲ့။
နယ္ေျပာင္းရမွာကိုေၾကာက္လို႔ ကပ်ာကသီ တည္ေဆာက္တဲ့ ဒေရာေသာပါး အိမ္ေထာင္တဲ့။
‘‘ဃရာ၀ါသ၊ သမၺာဓဟု ဒုကၡဖဲြ႕ေႏွာင္၊ လူတုိ႔ေဘာင္၀ယ္ အိမ္ေထာင္သားေမြး၊ ျခနယ္ေျမႇး’’တဲ့ ။
ကိုးခန္းပ်ဳိ႕ဆရာ ရွင္မဟာရ႒သာရက အိမ္ေထာင္ေရးဟာ ႐ႈပ္ေထြးပါတယ္တဲ့။
အိမ္ေထာင္ေရးကမွ ႐ႈပ္ေထြးတာမဟုတ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳပုံျပဳနည္းကလည္း
႐ႈပ္ေထြးလုိက္တာ။ အခုဆို ပညာေရးနဲ႔ေတာင္မွ ၾကင္ရာအေရးက ေထြးယွက္လို႔။ ေၾသာ္
.. ဆန္းျပားတဲ့ ယႏၲရားႀကီးပါကလား။ ။
